چند روز دیگر سال نو شمسی 1389 آغاز می شود و به مدت 13 روز در ایران مراسم خاصی برپا می باشد در دانشنامه آزاد ویکی پدیا در مورد هفت سین این چنین آمده است :

هفت سین سفره ای است که ایرانیان هنگام نوروز می آرایند. این هفت قلم «سین» میتوانند هر چیزی با آوای آغازین «سین» باشند (نمادی از «سپنتا»). برای مثال این هفت قلم «سین» بسیار رایج هستند:

سبزه: نماد خرمي و نو زيستي

سرکه: جايگزين شراب و نماد شادي (ميوه درخت تاک در ايران ميوه شادي خوانده ميشد)

سمنو: نماد خير و برکت

سیب: نماد مهر و مهرورزي

سیر: نگهبان سفره (در اکثر فرهنگ هاي آريائي براي سير نقش محافظت کننده از شر قائل بودند)

سماق: نماد مزه زندگي

سنجد: نماد حيات و بزر حيات

اين سفره در دوران باستان “هفت شين” (شهد، شکر، شيريني، شراب، شببو، شالين، شبدر) بوده است اما در پي تغییراتی در ايران در قرن 3 هجري این هفت «سین» بود که جاي هفت شين را گرفت. در اصل هفت شين ثابت بود اما هفت سين تقريبآ هر چيزي که از نظر مردم خوش يمين باشد و با سين شروع شود میتواند باشد. اين سفره اجزائي ديگر هم دارد مانند آينه که نماد نور و راستي است، ماهي که نماد زندگي نيک بختي است، شمع که نماينده آتش است، گل که نماد دوستي است و کتاب که نماد دانائي است.
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد

اما در وبلاگ Sky with star مطالب کاملتری آمده است :

در روزگار ساسانیان قابهای منقوش ، زیبا و گرانبهایی از جنس کائولین به ایران آورده می شد که بعدها به نام کشوری که از آن می آمد چینی نامیده شد و در تغییر گویش به صورت “سینی” و نیز در حالت معرب به صورت “صینی” رواج پیدا کرد. چینی یا سینی یعنی منسوب به چین یا سین و نام سین یا چین که در واقع نام سلسله پادشاهی چین است. در ایران برای تمایز بین ظرفهای مختلفی که از چین آورده می شد آن که از جنس فلز بود را سین یا سینی و آن که از جنس کائولین بود را چینی می نامیدند. برای چیدن خوان نوروزی در این دوران از همین ظروف منقش بهره می گرفتند که نوع مرغی آن هنوز در ایران مرسوم است و این ظرفها را پر از نقل و قند و شیرینی می کردند و به عدد هفت امشاسپند که عبارتند از اردیبهشت ، خرداد ، مرداد، شهریور ، بهمن و اسپندارمذ و خود اهورامزدا بر سر خوانهای نوروزی می گذاشتند و از این رو خوان نوروزی به نام هفت سینی نام گرفت که بعدها با حذف “ی” نسبت همان هفت سین امروزین شد.
اصولا” هفت در فرهنگ و ادبیات ایران عدد مقدسی است و کاربرد آن در هفت خوان رستم ، هفت طبقه آسمان ، هفت مرحله عشق ، هفت اختر ، هفت اقلیم ، و… مشهود است و در ادبیات هم آثار زیادی با هفت آغاز شده همچون هفت اورنگ و یا هفت گنج.

نمادها
آنچه بر سر خوان نوروزی گذارده می شود به غیر از هفت سین آینه و شمعدان و طبعا” شمع های فروزان ، نان ، شراب ، نارنج غوطه ور در آب ، شیرینی ، سکه ، سبزی خوردن ، تخم مرغ رنگ کرده ، ماهی قرمز ، اسفند، و گلدان سمبل است. ابتدا بپردازیم به هفت سین که گفته اند شش نشانه است از برتری اهورامزدا بر اهریمن

سیب : نماد زایندگی و عشق است

سنجد : سنجد میوه درخت کنار است که وقتی بارور می شود و عطر آن در فضا می پیچد تحریک کننده قوای احساسی انسان است و معتقدند که موجب عشق انسانها به یکدیگر می شود. به همین دلیل سنجد هم سمبل عشق است

سرکه : نماد صبر و شکیبایی است

سیر : نماد تندرستی است

سبزه : نماد باروری و نوزایی است

سماق : درباره سماق گفته شده به رنگ خورشید در حال طلوع است و مظهر طلوع و آغاز دوباره است

سمنو : نماد خير و برکت

سمبل : آب سمبل روشنى دل می باشد که مظهر ایزد بانوى نیرومند آبها اناهیتاى بزرگ مىباشد که مقامى بسیار والا در ایزدان ایران باستان دارد. اناهیتا ایزدبانوى عشق، بارورى، آب، برکتبخشى و پیروزگرى است

آینه : آینه نمادی از به خویشتن نگریستن و به درون نظاره کردن است . دقیقا” آن چیزی که در لحظه سال نو توصیه شده و در آن لحظه بی همتا که گذشته و آینده به هم پیوند می خورد باید نظری کرد به خویشتن خویش

ماهی : نماد زایش، تازگى ، شادابى و تکاپو است

شمع : مظهر فروغ و روشنایی است

سکه : نشان ثروت و دارندگى است

اسپند : به معناى مقدس و نماد دورکنندهى چشم بد است.

شکر و شیرینى : براى شیرینکامى همیشگى افراد خانواده است

نارنج : نارنج شناور در میان آب نماد زمین بر روى آب است. در اسطورهى آفرینش آمده است که پروردگار آب را آفرید و سپس عرش خود را بر آن بنا نهاد

تخم مرغ : نماد آفرینش، نطفه و بارورى است

نان : نشان برکت و رونق روزی است

درباره سفره هفت سین همچنین گفته شده است که سینها نمادی از صداقت ، عدالت و انصاف ، رفتار و کردار و گفتار نیک ، کامیابی و کامیاری ، پرهیزکاری و تقوا ، ادبیت و بخشش هستند

نگاه کن که چگونه طبیعت ناب در این سفره نوروزی خلاصه شده است و آنچه در طبیعت از زیبایی ها وجود دارد مظهری در سفره هفت سین دارد. سفره هفت سین مملو از آرمانها و آرزوهای یک ملت برای بهروزی و سعادتمندی است و در واقع نه تنها یک ملت بلکه در معنای عام بشریت. چرا که اینها مفاهیمی محلی نیستند و به گذشته و حال و آینده انسان و رستگاری ابدی او وابسته اند ادامه مطلب را از وبلاگ: Sky with star بخوانید.

گفت وگو با خدا

ü     شبی در خواب دیدم مرا می خوانند، راهی شدم .

ü     به دربی رسیدم.به آرامی درب خانه کوبیدم.نداآمد:درون آی.گفتم به چه روی؟

ü     گفتا:برای آنچه نمی دانی.هراسان پرسیدم:برای چو منی هم زمانی هست؟

ü     پاسخ رسید:تا ابدیت تردیدی نبود،خانه،خانه خداوندیبود.آری اوست که ابدی وجاوید است.

ü     پرسیدم:بارالها،چه عملی ازبندگانت بیش از همه تورا به تعجب وا میدارد؟

ü     پاسخ آمد:این که شما تمام کودکی خود را درآرزوی بزرگ شدن ودوران پس از آن را به در حسرت بازگشت به کودکی میگذرانید.

ü     اینکه شما طوری سلامتی خودرافدای مال اندوزی میکنیدوسپس تمام دارای خود را صرف باز یابی سلامتی خودمی نمایید.

ü     اینکه شما به قدری نگران آینده ایدکه حال را فراموش میکنید،درحالی که نه حال رادارید ونه آینده را.

ü     اینکه شما طوری زندگی می کنید که گویی هرگزنخواهید مرد،وچنان گورهای شما گردو غبارفراموشی  در بر میگردکه گویی هرگز زنده نبوده اید.

ü     سکوت کردم،اندیشیدم درب خانه چنین گشوده چه می طلبیدم ولی آموختم.پرسیدم چه بیاموزم؟

ü     پاسخ آمد:که مجروح کردن قلب دیگران بیش از دقایقی طول نمیکشد ولی برای التیام بخشیدن آن به سال ها وقت نیاز است.

ü     بیاموزیدکه هرگز نمیتوانید کسی را مجبوربه دوست داشتن خود بکنید،زیرا عشق وعلاقه دیگران نسبت به شماآیینه ای ازکردار واخلاق خودشماست.

ü     بیاموزیددوستان واقعی شماکسانی هستندکه باضعف هاو نقصان های  شماآشنایندولیک شمارا همان گونه که هستیددوست دارند.

ü     بیاموزیدکه دونفرمیتوانندبه یک چیزیکسان نگاه کنندولی برداشت آن دو ازآن هیچگاه یکسان نخواهندبود.

ü     بیاموزیدکه دربرابرخطاوبی مهری که نسبت به شماروامیدارندموردبخشش خود قراردهیدو این عمل پسندیده رابا ممارست بیشتردر خود تقویت نمایید.

ü     بیاموزید که دونفرمی توانند به یک چیز نگاه کنند ولی برداشت آن دو از آن هیچگاه یکسان نخواهند بود.

ü     بیاموزید که در برابر خطای خود فقط به عفو و بخشش دیگری بسنده نکنید. آنگاه که مورد آمرزش وجدان خود قرار گرفتید راضی و خشنود شوید .

ü     بیاموزید که توانگر کسی نیست که بیشتر دارد بلکه آن است که خواسته های کمتری دارد.

ü     ای بنده: به خاطر داشته باش که مردم گفته های تو را فراموش می کنند. مردم کرده های تو را نیز از یاد خواهند برد ولی احساس تو را نسبت به خویش از خاطر نخواهند برد.

انجمن فناوری اطلاعات

کانون فرهنگی تربیتی حدیث